تازیانه یا زیتون

 

نمی دانم این جناس های نجس

کی

 آتشفشان این بغض کهنه

       می توانند باشند       

       اما

        سال هاست

           نجابتت

          گم است

     پشت جنابت نجیب زاده های بی استخوان عرب

و جوانان  خانه ندیده ات

در کف چارخانه های سرخ و سفید عقال هم لهجه ها

 ودشداشه های شاد همسایه ها شان مانده اند

 

مانده اند

پشت حکایت های تازه ی تازیانه و زیتون

وروایت تورات های تازه را

            خط می نویسند

اینجا جای امنی نیست

اما چند ساحل آنطرف تر از همین مدیترانه

ملک یزید های زیادی می شناسم

           که لخت لمیده اند و  

           لخته های خون ما را

     در سکر ترانه های ام کلثوم می بلعند

این جماعت

گوساله های سامری هم نباشند ،

           رمه رم کرده اند ،

                  که بجای علف

              "الف لیله واللیله " می جوند و

                              قیلوله هایشان را

                             به چرت های چرت شان وصله می زنند

از بصره خرما می شناسند و

از فلسطین

چز تین و زیتون و سیبستان هاش

               چیزی نمی شناسند

اما خوب می دانم

سخت از بیروت می ترسند و

                نامش را  

                   باروت می نویسند

برای درخت های سیب که هنوز نشان پرچم ماست

همین درخت ها

 

نه

من داغ این باغ ها را

باور نمی کنم

              که زیتون های ما را کشته باشند و

              بمب های خوشه ای کاشته باشند

               و کاشی های شکسته ی مسجد الاقصی را

                            با خون برادرانم بند زده باشند

کاش دریاهای این حوالی

خواب نفت ندیده بودند و

                            دنیا

                            ما را

                            با قصه های قدیمی همین باغ ها

                                                                باور می کرد

ما در همین باغ ها

زیر همین درختها

سیب می سرودیم و

           تصنیف های عرب را

                    خون تازه می رساندیم

سیب می تکاندیم  و

           روزی هزار بار،

              جاذبه ما را کشف می کرد

باور نکردنی ست

                 اما این درخت ها 

                 و همین باغ ها را

                 روز به روز

                 بیشتر از ما تبعید می کنند و

                                        ما را

                                       مثل سیب می تکانند

                                                    اما

                                               هیچ جاذبه ای کشف نمی شود

 

 

 

بله

شلیک کن آقای دامون

به مشت های کوچک و

      گره ی گرم ابروهام 

                       نگاه نکن

شلیک کن

آقای ایرود

یا هر اسمی که به چشم های رنگی

             و موهای بور می خورد    

بزرگ تر شوم

     که کجای دنیا را بگیرم

گیرم بزرگ تر شدم و

 دنیای کوچک آدم بزرگ ها را

به تماشای ماشین های زره پوش شما

          و مشت های مشتاق برادرانم نشستم

                       کجای دنیایتان را می گیرم ؟؟

 

کجای دنیایتان بنشینم

تا ابرمرد های مسلح

با ژست های مصلحانه

ما را به باد نگاه بگیرند و

              مصالح دنیا را

               در جیب هایشان جابجا کنند

بنشینند و

کینه های کهنه و

           نا تمام شان را روی نقشه ها و

                                نقاشی هایمان  

                                مین گذاری کنند

نه

شلیک کن آقای صلح

                      اسلحه

                  یا هرنام بر عکسی که داری

این همه راه را نیامده ای

که به نگاه زلال من زل بزنی

 آمده ای

تا خون به خانه هایمان بپاشی

تا خنده های خمیده ی ما را

                سانسور کنی و

                  خواب دنیا را خراب کنی

                  

---

جمعه شان را فروخته اند

شنبه هايشان را نيز

يکشنبه هايشان را هم

و خواهند فروخت

                     تمام هفته شان را

و درخت سدر پرچم لبنان را

که چوب مرغوبي دارد

جوانان لبنانی

در "مارون الراس" جان بازي مي کنند

جوانان عرب

در "الشباب"

               فوتبال

                 

آهاي

      شما که غيرتتان به "بحر الميّت" ميريزد!

سرِ بوش را بياوريد براي کنفرانس سران

و صبحانه

           املت "اولمرت" بخوريد

سران شبه قاره

                    تمر هندي بمکند

و اندونزي

           روي خط استوا لم بدهد

کرزي! آسوده بخواب

ژنرال مشرّف

               مُشرِف به اوضاع است

 

نظر سنجي ها نشان مي دهد

99 درصد دنيا از صهيونيسم متنفرند

98 درصد از بوش و بلر

اما 100 درصد

جانشان را دوست دارند

و پيتزا را

            و شنا در ساحل صور را

به صلاحِ  "صلاح الدين" نيست

که بيايد به ميدان

حتي اگر

صبر ايوب تمام شده باشد

شايد دست به دامان رابين هود شوند

يا ناتو

يا امير عبدالله

که تقبل کرده

پول  MRI کودکان زیر آوار قانا را

يا مبارک

         _ رامسِس چهل و هشتم _

که حساب کرده کرايه بولدوزر ها را

 

و لبنان خواهد ماند

چرا که پرچمش سرخ است

و سدر

          درختي هميشه سبز

کودکانمان چشماني درشت خواهند داشت

تا زودتر به تاريکي عادت کنند

و هر شام

با افسانه سيد حسن نصرالله

به خواب خواهند رفت.

 

 

 

سید محمد امین جعفری حسینی

ریحانه های اریحا

 

 

 

 

 

سنگ بدست های تو

 

سنگر ندارند

 

که عکس کسی را به دیوارهاش بکوبند و یادگاری بنویسند ...

 

برای خودشان چند پا سنگرند

 

تا نظریه پردازان جهان

 

خود را مرتب کنند و

 

  پشت بی پناهی آنها

 

                سنگر بگیرند و

 

               نظریه هاشان را بپردازند

 

 

می گویند 

چنداد سال پیش   

       دیوانه ای             

   سنگی به چاه انداخته و         

بچه های تو                          

هنوز دارند سنگ می اندازند و                         

می افتند                                                      

خبر بزرگ تر شدن شان 

 هر روز  

در رسانه های نارس جهان

 

تکرار می شود

 

                 اما

 

            تکراری نمی شوند 

 

          مثل جوخه های حقوق بشر

 

                         که حق بشر را

 

                         کف دستش می گذارند

 

هر روز

 

در مشت هاشان سنگ دارند و

 

هروز

 

مشت این آدمک ها را باز می کنند

 

آوازه سنگ های ستودنی شان را

 

تمام کوچه های زمین

 

و تمام کوفه های جهان شنیده اند

 

اما هنوز

 

همان طور با شکوه

 

همین طور غریب

 

پرپر می شوند و

 

روزنامه های جهان را

 

                      پر از " ریحانه های اریحا " می کنند

 

                      تا نظریه پردازان جهان

 

                                نظریه هاشان را بپردازند .

 

 

اسرائیلی ها

قایم موشک را دوست دارند

بازی شروع شد

کودکان قانا

دوان دوان

پشت دیوار ها

قایم شدند

تا کسی پیدایشان نکند

 

بازی تمام شد

اسرائیلی ها شمردن بلد نبودند

 

موشک ها کارشان را درست انجام دادند

کودکان قانا

برای همیشه

قایم شدند.

 

 

 

سنگ ،تانک، صهیونیست!

سنگ کاغذ قیچی...
سنگ کاغذ قیچی...
شاید بار ها بازی کرده اید این کلمات را
در سایه ی سقف های موشک نخورده و دیوار های بولدزر ندیده
اما باید بدانید
ما در کوچه های اسیر خود
در دشت های سوخته
زیر سقف های ریخته
بازی هایی داریم
که تابه حال ندیده اید
حتی در خواب هایی که نپریده اید
از آنها
روی بالشهایی که جغد را هم می خوابانند!

ما هر روز با آدم بزرگ ها
سنگ تانک صهیونیست بازی می کنیم
در هیجان سرخ

حتما آوازه ی یک قل دو قل ما را شنیده اید
وقتی بر برج های کاغذی دعای باران می کنند
برای خانه هامان
باران توپ...
باران موشک...

اینجا مادران پرعاطفه
هرروز
در انتظاری مخوف
تانک های بی عاطفه را می پایند مبادا...

اینجا کارشناسان ِ ( اوقات فراغتت را چه می کنی؟)
حرفی برای گفتن ندارند

...شما کجایید
شبهایی که زخم هامان را به چشم مادرانمان
سوغات می دهیم و
قبل از خواب مسواک ...نه!
آرزوی شهادت می کنیم

دیروز زن همسایه
شهادت تازه دامادش را جشن گرفت
تا همه ببینند
مردی ِ زنانی که مهرشان زخم است و نفقه شان زخم

ببینید!
اینجا بازی سن نمی شناسد
سنگ تانک صهیونیست...
سنگ تانک صهیونیست

تو

پرواز خواهی کرد

با قطعه ای از یک فلز نامعلوم

                                     در قلبت

که هدیه دوستانی ناقابل است 

وقتی تو را بکشند

تصویری بزرگ از تو

در تلویزیون ها و بزرگراه ها

نصب خواهند کرد

و چشمان شان خواهد لرزید از شادی

اما نخواهند توانست

بی سلام و اجازه

از مقابل تصویرت بگذرند

 

خون تو

سرزمین ماست

و محدوده صدایت

خط مرزی ما

تا کودکان مان

بدون سنگی در دست

در آسمانش بازی کنند

 

آمبولانس

پرنده ای له شده را می برد

و کودکان در پی اش

بال بال می زنند

با سنگ ریزه هایی در دست

 

نه قبری خواهی داشت

نه مدالی از نقره

خون تو میراث ماست

چنانکه صدا

هرگز

به سمت صخره ها بر نمی گردد.

خدا مرا سنگ آفرید

که خستگی دست هات را بوسه بزنم

کشیدگی بازوانت را

 پرت تانک ها شوم

 

خدا مرا زیتون آفرید

تا بلندی قامتت را قد بکشم

بارور باشم و

طول و عرض مقدس دست هات را باور کنم

 

خدا مرا رود آفرید

تا خستگی چشم هات را گریه کنم

پخش رگ هات شوم ،

 رنگ گونه هات بمانم

 

خدا مرا بیابان آفرید

تا در بی پناهی ام ماوا بگیری

بی کسی هات را

شریک خستگی هات باشم

 

خدا مرا فلسطین آفرید

تا از کرانه های غربی دامنت

دوستت دارم پرتاب کنی

تا از صلبی سنگهام

کلمه های مقدس زیتون برویاند

و رودها پناه بی پناهی بیابان هام باشند

 

خدا مرا فلسطین آفرید

فراموشت کرده بودم
مثل هوا
با بمبها به یادم آمدی
و نفسم به شماره افتاد

وجنوب

قلبی شد
در سینه ام

حالا منفجر می شوی
و تکه تکه ات
در بازدمم
و با لخته های جگرم
منتشر می شود

فراموشت کرده بودم
وقتی که سنگهایت
دیگر نه سنگ،
که پاره های روحم بود
که روی رختخواب جهان می ریخت.

حالا در سایتهای سیاست
آرامش برقرار است
تُفدانها را
برای کنفرانس بعدی
تمیز شسته اند
و بوی نفت
بوی خون را برده است
حالا دقیق دو ساعت به چرخش زمین مانده است
کافی است تا بلند شوی
تا لرزه اش بگیرد آوار
کافی است تا دقیق شوی روی سنگها
چه لبخند شیرینی است مرگ
روی گونه های تو
چه فریاد بلندی است نام تو
در دهان کودکانت
که می کشند بر سر تانکها و تکاورها
به یادم می آیی با نسیم باغهای زیتون
با خاطرات خیس سواحل
و نام تو مثل مدالی
بر سینه جنوب می درخشد

حالا اذان بگو
تا نخلها در ادامه خون تو
برخیزند.

شریف !

وقتی سنگ ها دست هات را پیدا نکردند

بلند شو!

تکه تکه های تنم را بردار

پرتاب کن

ذره ذره های گم شده ام را

تا تاول های اطراف لب هام به شکل فریاد درآیند

تا تنم بوی زیتون زارهای سالیان دور بگیرد

*

شریف!

تانک ها که از کنار شقیقه ام می گذشتند

از لابه لای انگشت هام

عجیب بوی شقایق له شده می آمد

پرت پوتین ها که می شدم

یادت می آید

بر بلند ترین درخت زیتون

آشیانه مان را

من هنوز هم لالایی می خوانم

تخم های شکسته را

جوجه هایی که بلندای پروازشان فراتر از خاک ها نرفت

*

شریف!

به گرگ و میش چشم هام نگاه کن

فلسطین هم درست مثل من

زنی ست

با پاهای خون آلود

هزاران بار هم که بر خاک بیافتد

دوباره برمی خیزد

سنگریزه ها را از دامنم بردار

به خدا قيافه دراكولا ندارد

چنگال ندارد

شاخ ندارد

دم ندارد

فقط كمي از من اخموتر است

                  و كمي از تو لاغرتر

عربي را از مادرش آموخته است

                دويدن را از پدرش

                     و آوارگي را از زمين

به خدا قيافه دراكولا ندارد

با همان معصوميتي سنگ مي اندازد

                         كه همه كودكان

                             قوطي هاي حلبي را هدف مي گيرند

 

يكي است مثل من و تو

           فقط وقتي تفنگ بازي مي كند

                                 دشمنانش

                                      تفنگهاي راستكي دارند.